otobüs eski, yollar eski,
yolcular eski, hayatlar eski,
ruhlar genç, hayaller taze.
güneş yavaş yavaş
bozkır tepelerinin ardına süzülüyor
yüksek binaların gölgesinden uzakta
yaşlı kadın, genç hikayelerini anlatıyor
şoför dahil ben hariç pür dikkat dudakta.
insanın en mutlu olduğu zaman
güneş batarken dediler, inandım.
peki o zaman neden ben
güneşim batarken kan ağladım?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder